Asgjë e re nga fronti i Prishtinës

Col Mehmeti

14 tetor 2025 – Më i madhi gjeneral amerikan, Ulysses S. Grant pati thënë se do të bëhej bashkiak i Galenas (vendlindja e tij në Ilionis) vetëm për një arsye.

“Që ta shtroj një trotuar të ri deri te shtëpia ime”, pati thënë ai me plot sinqeritet prej babaxhani.

Pra, komuna a bashkia ka tagër për të bërë vetëm vepra publike.

Në çastin që merr përsipër politika sociale në emër të një bamirësie abstrakte, ajo nuk i bën hesap nevojat e vërteta urbane për rregull, disiplinë hapësinore e lehtësim të mobilitetit ditor.

Nga propozimi i kandidaturës e deri te vizionet qesharake si të një La-La Landi, etablimi i kandidatit të VV-së Hajrulla Çeko si i dyti, me 34,176 vota, përbën paradoksin e madh të Prishtinës.

Ky rezultat ka diçka në kufijtë e surreales.

Ish-kryeministri Albin Kurti e kishte rrasë Hajrulla Çekon në garën për Prishtinën ashtu që ta shkatërronte në një kompeticion që e mendonte të humbur e të pagjasë.

Siç e dëshmon saga e paradovjetshme me Arben Vitinë, kjo ka qenë mënyra klasike e Kurtit për t’i zhvleftësuar brenda partisë.

Ajo që nuk shpjegohet lehtë është sesi mileti i tejradikalizuar, me një dell alla-palestinez, nuk e kuptoi as rrengun e as hajgaren e një ish-kryeministri aventurier të fiksuar në poshtërimin e njerëzve të vet.

Megjithëse ishte nga ato kandidatura që u bënë të njohura pesë minuta para orës dymbëdhjetë, e papritur madje edhe për vetë të propozuarin, kjo nuk e pengoi një pjesë të numërt të sheherlive që ta votonin en masse importin nga Prizreni.

Radha e parë e zgjedhjeve në Prishtinë ka përftuar një hartë tejet të çakërdisur të Prishtinës urbane.

Në 13 vendvotime në pjesën qendrore të bërthamës urbane e pjesërisht edhe në krahun lindor, Çeko doli numerikisht i pari, megjithëse askund me një shkëputje bindëse nga kundërkandidatët.

Në anën tjetër, Përparim Rama del i fituar (edhe ky pa një epërsi bindëse) në 15 qendëvotime që janë të hartëzueshme më fort në Prishtinën veriore e verlindore.

Pati vargëzue dikur Bardhyl Londo:

Vritemi

në një vdekje të ngadaltë.

dhe, oh, zot,

s’arrijmë ta kuptojmë vetëvrasjen tonë.

vjen pastaj një çast.

merr revolverin.

këmbëza

nuk hiqet.

ke vdekur prej kohësh.

i vdekuri nuk vetëvritet.

Rrezikimi i Prishtinës për t’u veshur sërish me korsetin e VV-së është nga ato që do të quheshin “çudira të çudiçme” po ta merrnim veresije një titull shkrimthi nga Petro Nini Luarasi.

Për gjysmë dekade, kryeqyteti kurrënjëherë nuk e pati trajtimin e dinjitetshëm që e meritonte si hapësira rreth të cilës strumbullohen të gjitha dinamikat e vendit – ajo ishte nën rrethim nga vetë Qeveria që ia abortonte secilën nismë dhe e shtypte nën peshën e një ndëshkimi kolektiv përmes mosinvestimeve.

Sadoqë evokohet sikur të ishte një anekdotë, në vitin 2013, brenda Vetëvendosjes, përpara se ta propozonin Shpend Ahmetin, të gjithë shokët e shoqet kishin kërkuar afshërisht që Kurti të ishte propozimi i partisë për Prishtinën.

“Nuk kam nerva me u marrë me shakta e kanalizime”, ishte përgjigjur me përçmim Kurti me nëntekstin se atë e ka shortuar Historia për gjëra të mëdha e kthesëshënuese.

Sot janë të tjera hesape dhe kur skemat malicioze të Kurtit lexohen gabimisht nga mbështetësit e VV-së si projekte serioze, atëherë sigurisht që loja do të zhdrivillohet sipas një seti rregullash të përcaktuara nga vetë regjimi.

Dhe një regjim nuk çrrënjoset kollaj kur është veçse replikë e regjimit të Vuçiqit.

Nuk dëbohet me një të shtyrë një bandë lleftiste që shtetin e ka servis të vetin, që buxhetin publik e përdorë kaçakçe për partinë, që e ka Agjencinë e Spiunazhit si zyre të veten, që e ka televizionin publik organ të vetin…

Një regjim pak e hiç do të çajë kokën për të letërnxirë program qoftë edhe formal.

Sepse zgjedhjeve, ciladoqofshin ato, duhet t’iu qaset me logjikën e regjimit që operon vetëm nëpërmjet sekserëve, dilerëve të votave e dallaverxhinjve.

Ashtu siç i bënte malverizimet dikur, regjimi edhe për këto zgjedhje u udhëhoq nga mënyra sekretive ‘end-to-end encryption’ e të komunikuarit.

Është si ai çifti në një lidhje toksike që luftën e madhe e bën rreth telefonit, duke bërë lloj-lloj marifetesh vetëm e vetëm për të fshehur mesazhe, për të gjetur kanale të padukshme komunikimi.

Andaj, edhe halli i Vetëvendosjes gjithmonë ka qenë për gjetjen e mënyrave të tilla enkriptike për biseda.

Kur Viberit e Whatsappit u doli nami si aplikacione të përgjueshme, në parti, dikush që ishte i zanatit për këso gjëra, propozoi që aplikacioni ‘Signal’ ishte më pak i përgjueshëm.

“Aty, pra, mësyni”, urdhëroi dikur primadona e pushtetit lleftist, Dejona Mihajli, njësoj si para një viti Nasrallahu nafakëprerë i urdhëronte hezbollahët e tij vartës që t’i hidhnin tej smartphonat e t’i përdornin pagers-at.

Pra, pushteti lleftist krijoi një gjuhë të re kodesh e shenjash me anë të cilave i kryente punët e pista, hajnitë e dallaveret. “Eja me kapelë”, i sugjeronte primadona një funksionari të korruptuar që të shkonte i veshur tebdil në takim.

Kësisoj, zgjedhësit në kryeqytet gjatë balotazhit do të kenë përballë një regjim që do të vërë në përdorim një takëm mënyrash e rrengjesh enkriptike ku ‘kapela e kuqe’ shenjëzon ata që i mbivihen ligjit, etikës dhe njerëzillëkut. /Nacionale/