Antony pas kritikave për stilin e lojës: Në Evropë, ku ka bukë mbi sofër çdo natë, harrojnë se futbolli është thjesht lojë

Sulmuesi i Manchester Unitedit, Antony, ka folur për përvojat traumatike që ka hasur si fëmijë në Brazil.

22-vjeçari aktualisht është duke u përgatitur për Kupën e Botës në Katar, e cila do të nisë më 20 nëntor.

Antony, i cili iu bashkua United në verë nga Ajax në një transferim 86 milionë funte, u rrit në një favela jashtë qytetit të Osasco në shtetin Sao Paolo.

Reprezentuesi brazilian duhet të kapërcejë kushtet e vështira duke u rritur, me dhunë dhe vdekje të zakonshme.

“Në shëtitjen time për në shkollë një mëngjes, kur isha ndoshta 8 ose 9 vjeç, hasa një burrë të shtrirë në rrugicë. Ai nuk po lëvizte”.

“Kur u afrova, kuptova se ai kishte vdekur. Në favela, bëhesh i mpirë ndaj këtyre gjërave. Nuk kishte rrugë tjetër për të shkuar dhe më duhej të shkoja në shkollë. Kështu që mbylla sytë dhe u hodha mbi trupin e pajetë”, tha ai për “The Players’ Tribune”.

Antony ka pasur një fillim të shkëlqyer të jetës në Old Trafford, duke shënuar tre gola në gjashtë ndeshje që kur iu bashkua klubit.

“Unë shkova nga lagjet e varfëra në Ajax te Manchester United në tre vjet” shtoi ai.

“Njerëzit gjithmonë më pyesin se si arrita ta “ktheja çelësin” kaq shpejt. Sinqerisht, është sepse nuk ndjej presion në një fushë futbolli. Pa frike. Frikë? Çfarë është frika?

“Kur rritesh dhe duhet të hidhesh mbi trupa të vdekur vetëm për të shkuar në shkollë, nuk mund të kesh frikë nga asgjë në futboll. Gjërat që kam parë, shumica e ekspertëve të futbollit vetëm mund t'i imagjinojnë. Ka gjëra që nuk mund t'i shihni."

“Çdo ditë, vëllai im më i madh më çonte në shesh për të luajtur futboll. Në favela, të gjithë luajnë. Fëmijë, pleq, mësues, punëtorë ndërtimi, shoferë autobusësh, shpërndarës droge, gangsterë. Atje të gjithë janë të barabartë”, shtoi Antoni.

“Në kohën e babait tim ishte një fushë e pistë. Në kohën time ishte asfalt. Në fillim luaja këmbëzbathur, me këmbë të gjakosura. Nuk kishim para për këpucët e duhura. Isha i vogël, por dribloja me një poshtërsi që vinte nga Zoti.

“Driblimi ishte gjithmonë diçka brenda meje. Ishte një instinkt natyror. Dhe unë nuk pranova të përkulja kokën para askujt. Unë do t'i bëja elastik shpërndarësit e drogës. Mua me të vërtetë nuk më interesonte.

"Me një top në këmbët e mia, nuk kisha frikë."

Ai në fund deklaroi se njerëzit harrojnë se jeta është më e rëndësishme dhe futbolli mbetet vetëm një lojë.

“Në Evropë, ku çdo natë ka bukë në tryezë, ndonjëherë njerëzit harrojnë se futbolli është një lojë. Një lojë e bukur, por ende një lojë. Është jeta ajo që është serioze, të paktën për ata prej nesh të lindur në ferrin e vogël të botës”.

“Them gjithmonë se kudo që shkoj në jetë, pavarësisht se çfarë më ndodh, përfaqësoj vendin që më mësoi gjithçka. Pa shtëpinë dhe njerëzit e mi, asgjë nga këto nuk ka rëndësi. Në këpucët e mia, para çdo ndeshjeje, i shkruaj vetes një kujtesë të vogël”.