Dhuna virtuale në Metaverse - tregimi tragjik i një gazetareje që shpenzoi 24 orë në Metaverse
Përpara se të kaloja në metaverse, kisha lexuar disa artikuj mbi të dhe njerëzit nuk kishin fjalë të bukura për të. Por doja të shihja nëse kjo ishte e vërtetë, apo nëse njerëzit thjesht po përpiqeshin të gjenin negativitet. Unë jam një përdorues i madh i mediave sociale, pra një hapësirë virtuale 3D ku mund të bashkëpunoni me njerëz të tjerë – ku artistët po bëjnë koncerte dhe shtëpitë e modës po bëjnë shfaqje? Kjo është emocionuese për mua!
Por brenda 10 minutave të para të vendosjes së një kufje VR dhe hyrjes në një dhomë bisede, pashë fëmijë të mitur që simulonin seks oral me njëri-tjetrin. Kam përjetuar shaka me ngacmime seksuale, racizëm dhe përdhunime. Në një moment, dëgjova dikë të thoshte "Më pëlqejnë vajzat e vogla nga mosha nëntë deri në 12 vjeç".
Kam hasur në një përdorues që po fliste me gjuhën më të neveritshme që kam dëgjuar ndonjëherë në jetën time, deri në atë pikë sa nuk mund të transmetonim as atë që thoshte. Po flas për racizëm ekstrem – gjuhë urrejtjeje, duke renditur llojet e njerëzve që ai urrente, llojet e njerëzve që donte të vriste. Ishte thjesht kaq e dhunshme. Dhe gjithçka ndodhi në një dhomë ku mund të hyja, pavarësisht se përdorja një profil ku kisha thënë që jam vetëm 13 vjeçe.
Arriti deri në atë pikë sa po filloja të shqetësohesha se sa keq do ndikonte në dokumentarin tonë. Isha i vetëdijshëm se kishim nevojë për ekuilibër, kështu që e gjeta veten duke u përpjekur dëshpërimisht të gjeja gjëra të mira për t'u lidhur. Por gjërat e këqija vazhduan të vinin kaq të shpeshta dhe të shpejta. Unë nuk nxita asnjë prej tyre, thjesht ekzistoja në atë hapësirë.
Hyra në dhomat e bisedave dhe njerëzit më qortonin, në fakt duke më bërtitur. Në një moment, shtatë përdorues më rrethuan dhe u përpoqën të më detyronin të hiqja mburojën time të sigurisë që të mund të bënin gjëra me trupin tim. U përpoqa të ikja, por ata më mbështetën pas një muri, duke u përpjekur të më kapnin, dhe duke bërë komente seksuale. Ishte ekuivalenti virtual i sulmit seksual.
E di që nuk është e vërtetë, por kur e vesh atë kufje, me të vërtetë ndihet sikur je aty – mund të dëgjosh zërat e tyre aktualë dhe kudo që lëviz kokën, bota udhëton me ty. Ai mashtron trurin tuaj që të mendojë se po e përjetoni vërtet atë. Ti harron se nuk është e vërtetë. Është thjesht kaq frikësuese.
Një problem më i madh është se sa e vështirë është të raportosh në të vërtetë atë lloj sjelljeje. Ju duhen emra, ID apo ndonjë lloj prove. Por kur jeni dëshmitar i diçkaje që ju shqetëson, mendimi juaj i parë nuk është domosdoshmërisht: "Më lejoni ta regjistroj këtë bisedë që të mund ta raportoj dhe ata të ndërmarrin veprime". Mënyra se si ata presin që ju të ankoheni nuk ka kuptim. Sapo e gjeta veten duke pyetur: A ndihem sikur mund ta mbaj veten të sigurt në këtë mjedis? A mundet përdoruesi mesatar? A munden fëmijët? Dhe për momentin: jo, nuk mendoj se munden.
Teksa përdorja atë profil që e kisha vendosur në 13 vjeç, munda të aksesoja të gjitha llojet e gjërave që nuk duhet t'i hasja. Po përdorja një aplikacion që thotë se është i përshtatshëm për moshat shtatë dhe më shumë, por vazhdova të hasja në dhoma ku njerëzit rrotulloheshin, bënin lëvizje dhe simulonin seksin. Përdoruesit që janë 13 vjeç nuk duhet të jenë në gjendje të hyjnë në atë dhomë. Njerëzit që janë shtatë vjeç nuk duhet të jenë në gjendje të hyjnë në atë dhomë. Por siç shihet, ata munden.
Gjëja më e keqe është se sa mpihesh. Mënyra e rastësishme se si njerëzit po përdornin gjuhë jashtëzakonisht të dhunshme që ishte homofobike, raciste, seksiste do të thoshte që pas zhytjes sime të tretë ose të katërt në metaverse, u bëra i pandjeshëm ndaj tij. Ju mund ta shihni atë duke ndodhur edhe me njerëzit e tjerë. Kishte dhoma ku po zhvilloheshin bisedat më raciste dhe njerëzit e tjerë thjesht ftoheshin, pa i kushtuar vëmendje. Është një hapësirë në të cilën është normalizuar.
Kur njerëzit kryejnë sulme seksuale ndaj jush, e di që nuk është e vërtetë. E kuptoj këtë - në fakt nuk mund t'i ndiej ata duke më prekur. Por ata njerëz janë atje në shtëpitë e tyre, duke bërë fizikisht atë sulm seksual – duke përdorur duart e tyre për t'ju kapur ose për t'ju shtyrë pas një muri.
Kjo ‘prish’ murin midis sjelljes reale dhe virtuale. Nëse ata janë kaq të qetë dhe të sigurtë në lidhje me sulmet seksuale ndaj njerëzve në internet, nëse kjo është diçka që ata vazhdojnë ta bëjnë dhe të largohen, çfarë i pengon ata ta bëjnë atë në botën reale?
Kur kontaktova me aplikacionet, ata folën sesi besimi dhe siguria janë thelbësore për atë që bëjnë. Ata pretendojnë se po punojnë shumë për të moderuar platformat e tyre (Meta po prezanton kontrollet prindërore, për shembull) dhe për të krijuar një mjedis mikpritës. Madje njëri prej tyre ka specifikuar se nuk i lejojnë përdoruesit e mitur të krijojnë llogari.
Pa dyshim që disa aplikacione metaverse janë më të mira në moderimin e përmbajtjes sesa ato që kam provuar. Por çështja është se ne kemi nevojë për ndryshime ligjore. Ekziston një projekt-ligj për sigurinë në internet dhe ai duhet të vendosë më shumë përgjegjësi mbi krijuesit e kësaj teknologjie. Shumë prej këtyre dhomave të bisedës janë përmbajtje të krijuara nga përdoruesit, dhe për momentin, përgjegjësia është mbi përdoruesit për të moderuar përmbajtjen. Duke pasur parasysh se sa toksik është bërë mjedisi dhe me sa sjellje të tmerrshme keni të bëni, kjo duket e pamundur – si përpjekja për të pastruar oqeanin.
Nuk mendoj se është e tepërt të kërkosh që kur shkoj në metaverse, të mos abuzohem racialisht. Nuk mendoj se është e tepërt të kërkosh të bësh diçka për faktin që produkti yt është i mbuluar në komente me një yll në dyqanin e aplikacioneve, duke thënë se është një parajsë për pedofilët. Dhe nuk mendoj se është e tepërt të pyesësh se është bërë mjaft e sigurt që njerëzit si unë të mos kenë nevojë të bëjnë dokumentarë se sa të rrezikshme janë produktet tuaja.
Shkruar nga: Yinka Bokinni
Vegëza e origjinalit: https://www.theguardian.com/tv-and-radio/2022/apr/25/a-barrage-of-assault-racism-and-jokes-my-nightmare-trip-into-the-metaverse
Përkthyer nga: Nacionale