Çernobili si frikë në jetë dhe art

Vendi i termocentralit bërthamor të Çernobilit në Ukrainën veriore ka qenë i rrethuar për më shumë se tri dekada nga një zonë përjashtimi prej 2,600 kilometra katrorë. Më 26 prill 1986, Çernobili u shkri si rezultat i gabimit njerëzor, duke lëshuar sasi të mëdha të grimcave radioaktive dhe gazrave në peizazhin përreth, 400 herë më shumë radioaktivitet në mjedis sesa bomba atomike e hedhur në Hiroshima. E vendosur për të përmbajtur ndotësit radioaktivë, zona e përjashtimit mbron gjithashtu rajonin nga shqetësimet njerëzore.

Plagët e hapura nga Çernobili janë të padëshirueshme nga njerëzimi prandaj, edhe armët bërthamore që kanosin qetësinë botërore dhe ekzistencën e njeriut, janë poaq të padëshiruara. Ndoshta bota nuk dëshiron liderë despotikë, në vend që të udhëhiqet nga institucione normale të bazuara në demokraci. Historia e Çernobilit është mjaft shokuse, sepse ishte aq tinëzare ideja e atëhershme dhe instikti totalitar sovjetik që po e shohim sot në një kaos të dytë të Çernobilit. Në momente terrori njerëzit u kthehen deluzioneve të tyre. Katastrofa e Çernobilit është përfaqësuar në filmat artistikë në tri vendet më të prekura nga fatkeqësia bërthamore: Ukraina, Bjellorusia dhe Rusia. Filmat nga të tri këto vende përfaqësojnë Çernobilin si një ngjarje apokaliptike që bën të mundur rilindjen personale. Megjithëse konteksti i kësaj rilindjeje është i larmishëm, ngaqë mund të jetë politik, emocional/seksual, fetar ose ekzistencial.