Ben Blushi rrëfen pa censurë bisedën me artistin shqiptar: Jetoj me mamanë

DRITARET E BOJKEN LAKOS

Dëgjova që Bojken Lako mund të shkojë në burg.

I çova një sms. Mu përgjigj pas dy ditësh. A mund te takohemi pas orës 11 paradite, më tha. Deri në atë orë punoj.

U takuam te Rruga e Ambasadave.

Ça bën, i thashë.

Punoj në një televizion, tha. Zgjohem çdo ditë në ora 5 të mëngjesit.

Ça thua, i thashë, kur unë drejtoja një televizion askush nuk zgjohej në 5 të mëngjesit.

Epo varet ça televizioni ke punuar, tha Bojken.

Me ça shkon në punë kaq herët, i thashë.

Lëre, tha, paguaj 200 mijë lekë taksi çdo muaj.

Po pse nuk ke makinë?

E demolova, tha, e shkatërrova me qëllim.

Si e demolove?

Piva shumë, tha, dhe doja të bëja një dëm. Për fat nuk vrava asnjeri.

As veten, i thashë.

Jo, tha, shpëtova me një dhëmb të thyer. Isha me 100 km në orë te rruga Myslym Shyri.

Vetëm një herë jam dëmtuar në makinë dhe kjo ka ndodhur kur makina ishte e parkuar, thashë unë.

Unë e kam për herë të dytë, tha Bojken. Herën e parë rashë në Lanë.

Kishe marrë ndonjë gjë, e pyeta

Jo, tha. Askush nuk e beson që nuk marr asgjë që nga viti 2004.

Po me makinën çu bë?

Atë e hodha. Kam një makinë të babait, Bujos, (Bujar Lakos), është një Suzuki e 1994. Me nja dy milionë bëhet e re. Është komplet mekanike. E mbaj në garazh.

Pse do të fusnin në burg?

Kishin të drejtë, tha, po u sollën mirë.

Si u sollën mirë duke të çuar në burg?

Kam marrë një magazinë me qira. Për koncerte. Aty bëheshin bukët për ushtrinë. Dritaret ishin mbyllur me tullë. Vendosëm ti hapnim për ajër. I ramë me vare. I prishëm.

Shumë mirë bëre, ça ndodhi pastaj?

Na spiunuan komshinjtë. Ata do ndërtonin pas nesh dhe muri duhej të ishte kallkan. Pa dritare. Sipas kodit penal dënimi ishte nga 3 në 6 vjet burg. Ishte shtuar një nen i ri.

Paske shpëtuar mirë.

Po, tha, me shërbim prove, duhet të paraqitem.

U morën të gjithë me ty, a thua se kishe bërë ndonjë pallat pa leje.

Çe pyet, tha Bojken, më thirrën dhe në Ministri.

Ça donin, i thashë.

Duan të bëj koncerte në burg për të ndryshuar imazhin e burgjeve.

Do të paguajnë, e pyeta.

S'e besoj, tha. Ku kanë lekë burgjet.

Do shkosh?

Do shkoj, më vjen keq për ata aty brenda. Kam jetuar me një grua që tani është në burg.

Po tani me kë jeton?

Që kur u ndava me Semin, jetoj me mamin.

Pse u ndave, e pyeta, ajo ishte vajzë e mirë.

E mirë ishte, po kishim diferencë. Ajo 26 unë 47

Si është të jetosh me mamin?

Shumë mirë, tha Bojken. Tani më shkruajnë shumë vajza në instagram.

I takon?

Kur kam kohë.

Po flokët i lyen, e pyeta.

I lyej, duhet të dukem pak më i ri. Pse ti nuk i lyen?

Skam kaq guxim sa ty.

Të shkojnë të thinjur, tha Bojken, mos i lyej.

Dua të të bëj një fotografi, i thashë.

Po, tha, patjetër. Edhe Bujo nga fundi bënte fotografi. Ça nuk sajonte. Me celular. Ti paske aparat. Sa fotografi ke?

Për katër muaj rreth 40 mijë.

Shumë, tha. Bashkë me mua dyzet mijë e një.

Mbase bëjmë më shumë se një shkrepje, i thashë.

Dolëm jashtë.

Ja këtu, i thashë, po s’kemi shumë dritë.

Unë nuk di të pozoj, tha.

Ska lidhje, i thashë, kur një fotografi del keq, fajin s’e ka ai që fotografohet, por ai që fotografon.

Ia tregova.

Boo, tha, jam i fryrë. Nga alkooli.

Në bardh e zi nuk do dukesh, i thashë.

Duhet të iki, tha Bojken. Do shkoj te magazina. Argonaut Art Factory. Është Berlin style.

A të vi dhe unë, e pyeta.

Jo jo, një herë tjetër, sot do vijnë ca tipa që ke parasysh pinë pak. Janë kengëtarë të rinj.

Ska gjë, i thashë, më pëlqejnë këta tipa, mund t'i fotografoj.

Jo jo, tha Bojken do të them një herë tjetër.

Shiko, i thashë, do i shkruaj këto që biseduam.

Shkruaj çfarë të duash, tha.

Jo, i thashë, ato që më the për atë gruan në burg nuk i shkruaj.

Si të duash, tha.

Dhe iku.