Berisha dhe Rugova: Kur Udhëheqësi Bëhet Më i Madh se Partia

Sipas mendimit tim, dy figurat politike më komplekse - dhe ndoshta më të rëndësishmet - të tre ose katër dekadave të fundit janë Ibrahim Rugova dhe Sali Berisha.

Ata vështirë se mund të kishin qenë më të ndryshëm.

Temperamente të ndryshme. Stile të ndryshme politike. Filozofi të ndryshme të lidershipit.

Megjithatë, ata ndanin diçka jashtëzakonisht të rrallë në politikën shqiptare: të dy përfundimisht u bënë më të mëdhenj se partitë që drejtuan.

Rugova vdiq para se të vdiste partia e tij.

Berisha tani përballet me rrezikun e kundërt: të jetojë mjaftueshëm gjatë politikisht për të parë partinë e tij të dobësohet rreth tij.

Megjithatë, ky realitet nuk mund të kuptohet pa pranuar se çfarë i ka ndodhur opozitës së Shqipërisë gjatë disa viteve të fundit.

Berisha ka duruar një ofensivë të jashtëzakonshme politike dhe institucionale, si brenda ashtu edhe jashtë vendit. Ai u shpall i përfunduar, i izoluar, i shënjestruar dhe i shtyrë vazhdimisht drejt mungesës së rëndësisë politike. Në momente të ndryshme, praktikisht i gjithë establishmenti politik dukej i bindur se epoka e Berishës kishte mbaruar.

Nuk ishte.

Ai mbijetoi.

Më e rëndësishmja, ai luftoi për t'u rikthyer, rifitoi kontrollin e partisë së tij dhe fitoi betejën për ekzistencën e tij politike kur shumë tashmë e kishin shkruar nekrologjinë e tij politike.

Kjo nuk ishte një arritje e vogël.

Por ajo betejë tani ka mbaruar.

Dhe pikërisht këtu mbaron fitorja personale e Sali Berishës - dhe fillon problemi i vërtetë i Partisë Demokratike.

Sepse nuk mjafton më që Berisha të mbijetojë.

Demokratët duhet të fitojnë.

Për herë të parë në 35 vitet e pluralizmit politik të Shqipërisë, po dëshmojmë diçka politikisht të rëndësishme: rrugët nuk janë më territor ekskluziv i opozitës zyrtare.

Qytetarët po protestojnë. Ata janë të zemëruar. Ata po sfidojnë qeverinë. Megjithatë, shumë prej tyre nuk identifikohen domosdoshmërisht me organizatën politike që, në teori, duhet të jetë e aftë ta transformojë atë zemërim në ndryshim politik.

Ky është si paralajmërimi më i madh ashtu edhe mundësia më e madhe me të cilën përballet opozita e Shqipërisë.

Berisha fitoi betejën për Berishën.

Tani ai duhet të gjejë një mënyrë për të fituar betejën për Demokratët.

Si?

Nuk e di.

As nuk është përgjegjësi e gazetarëve t’i shpjegojnë udhëheqësit të opozitës se si ta ndërtojë partinë e tij, të organizojë makinerinë e tij politike ose të fitojë zgjedhjet.

Ai është udhëheqësi politik.

Ata prej nesh në gazetari që refuzuan të blihen, të frikësohen ose të heshten e kanë bërë — dhe vazhdojnë ta bëjnë — pjesën tonë.

Ky është kufiri i përgjegjësisë sonë.

Por ka një realitet që nuk mund të injorohet.

Një parti që synon seriozisht të marrë pushtetin nuk mund ta ndërtojë vijën e saj të parë politike rreth personaliteteve apolitike, njerëzve pa peshë elektorale, ose — më keq — "idiotëve të dobishëm" që mund të gjenerojnë zhurmë, por nuk mund të gjenerojnë një alternativë politike.

Zhurma nuk është politikë.

Mbajtja e një mikrofoni nuk e bën dikë udhëheqës.

Dhe zemërimi publik nuk shndërrohet automatikisht në vota.

Kjo është sfida e vërtetë e Berishës tani.

Jo për të provuar, edhe një herë, se Sali Berisha është politikisht i pathyeshëm. Ai e ka provuar tashmë këtë.

Sfida e tij është të ndërtojë makinerinë politike të aftë për ta transformuar rezistencën e tij personale në një fitore Demokratike.

Mendojeni një parti politike si një palë dhëmbë.

Mund të shpenzoni shumë përpjekje për të përsosur dhëmbët e përparmë - ata që të gjithë i shohin kur mbërrijnë kamerat.

Por nëse dhëmbët pas tyre lihen pas dore, përfundimisht e gjithë goja ndalon së funksionuari.

Politika funksionon në të njëjtën mënyrë.

Rreshti i parë mund t'ju fitojë fotografinë.

Mikrofoni mund t'ju fitojë mbrëmjen.

Turma mund t'ju fitojë titullin e lajmeve.

Por asnjëra prej tyre, më vete, nuk do t'ju fitojë zgjedhje.

Vitrina e dyqanit krijon imazhin.

Struktura pas saj krijon pushtet.