A po perëndon epoka e Albin Kurtit dhe PSE!?

Shkruan: Shpat Krasniqi

Kur erdhi në pushtet, Albin Kurti premtoi një revolucion politik. Parulla e tij ishte e thjeshtë dhe goditëse: “Hajnat në burg”. Qytetarëve u dukej sikur më në fund po vinte një udhëheqës që do t’i jepte fund kulturës së pandëshkueshmërisë. Por sot, pas një cikli të gjatë premtimesh të pambajtura, zhgënjimi është më i madh se entuziazmi që e solli në pushtet. Arroganca politike, bllokimi institucional dhe mosrespektimi i shtetit ligjor kanë bërë që shumë të mendojnë se epoka e tij po shuhet, jo nga presioni i opozitës, por nga zhgënjimi i popullit.

Premtimet ishin të shumta. Lista e zotimeve publikë fillonte me luftën kundër korrupsionit, reformën në drejtësi, transparencë të plotë dhe zhvillim ekonomik. Realizimet janë thuajse të papërfillshme. Ndërkohë që qytetarët pritën masa konkrete ndaj abuzuesve të parasë publike, nuk pati asnjë rast të madh të dërguar me sukses para drejtësisë. Përkundrazi, shfaqja e mëvonshme e rasteve të dyshimta të keqpërdorimeve brenda vetë strukturave qeveritare e ka minuar edhe më shumë besimin publik.

Arroganca politike është bërë çështje e përditshme. Raportet me institucionet e drejtësisë janë të tensionuara dhe Kurti shpesh ka zgjedhur ta sfidojë rendin kushtetues. Deklaratat e tij publike kanë treguar një qasje përjashtuese, ku nuk ka vend për dialog të sinqertë. Në vend të bashkëpunimit, është krijuar kulturë e përbuzjes. Kjo është veçanërisht e rrezikshme kur vjen nga një kryeministër që dikur premtoi “shtet të së drejtës” dhe “barazi para ligjit”.

Nga ana tjetër, keqpërdorimet marrin forma të shumta. Ato lidhen me punësimet partiake, kontratat publike të dyshimta, shpërndarjen selektive të fondeve dhe mosllogaritjen e shpenzimeve shtetërore. Qytetari sot e shikon të njëjtën panoramë si dje: pushtet që ushtron kontroll, jo transparencë. Dallimi i vetëm është se dikur kritikohej sistemi nga jashtë, ndërsa sot ai keqpërdoret nga brenda.

Në planin institucional, pasojat duken edhe më të rënda. Brenda më pak se një viti, vendi është dërguar dy herë në zgjedhje të përgjithshme. Kjo tregon mungesë të plotë të stabilitetit dhe paaftësi për të qeverisur me përgjegjësi. Në vend të krijimit të një shumice funksionale, janë prodhuar tensione, bllokada dhe paranojë politike. Kishte premtime për “normalizim të institucioneve”, por u realizua e kundërta. Sot Kosova ka një vit që është e bllokuar dhe e izoluar. Vendimmarrja është në stand-by. Proceset shtetërore janë ngurtësuar. Në vend të integrimit, vendi është larguar nga partnerët ndërkombëtarë.

Më e rënda është klima e krijuar në shoqëri. Shumë prej atyre që votuan për Kurtin, sot ndihen të mashtruar. Të rinjtë vazhdojnë të emigrojnë sepse nuk shohin perspektivë. Bizneset përballen me pasiguri të vazhdueshme. Dialogu me Serbinë është kthyer në një cikël të përhershëm mosbesimi. Për Bashkimin Evropian, Kosova nuk ka qenë ndonjëherë kaq pak e koordinuar sa tani.

Epokat politike nuk mbarojnë brenda natës. Ato fillojnë të mbarojnë kur qytetarët kuptojnë se janë prekur më shumë nga propaganda sesa nga rezultatet. Epoka e Albin Kurtit nisi me ideal, por sot është ngarkuar me abuzim politik, polarizim të skajshëm dhe një mungesë të thellë të llogaridhënies. Kurti nuk e ndryshoi sistemin. Ai u bë pjesë e tij. Me arrogancë e pushtet dhe jo me vizion e punë.

Nuk është çështje partie a individi. Është çështje standardi. Kosova ka nevojë për qeverisje të përgjegjshme, jo për justifikime të pafundme. Qytetarët tashmë kanë filluar ta shohin këtë përmes realitetit të përditshëm dhe jo përmes fjalimeve politike. Fundi i një epoke vjen atëherë kur populli nuk ka më durim të presë. Kjo është faza ku gjendet sot Albin Kurti. Dhe kjo është arsyeja pse shumë e shohin rënien e tij si çështje kohe, jo si debat politik.