Pashkët: Ati i famshëm flet për ringjalljen e Krishtit dhe gjërat që duhen ditur

Teksti i mëposhtëm është përkthyer nga Nacionale prej The New York Times.

Presidenti i Seminarit Teologjik të Unionit diskuton kryqëzimin, ferrin dhe një reformim të ri në këtë tekst për pashkët.

Kjo është më e reja e serisë time në lidhje me bisedat për krishterimin. Kjo është intervista ime e redaktuar, me Serene Jones, një ministër protestant, president i Seminarit Teologjik të Unionit dhe autorit të një memoari të ri, "Call It Grace".

KRISTOF: Gëzuar Pashkët, Ati Jones! Fillimisht, vërtet i shihni Pashkë si një ringjallje të mishit dhe gjakut? Unë e kam problem këtë gjë.

JONES: Kur shikoni në Ungjijë, historitë janë kudo. Por nuk ka histori të ringjalljes në Mark, ka vetëm një varr bosh.

Ata që pretendojnë të dinë nëse një gjë e tillë ndodhi apo jo, thjesht mashtrojnë veten. Varri i zbrazët simbolizon atë që dashuria në jetën tonë nuk mund të kryqëzohet e as të vritet.

Për mua është e pamundur të tregosh historinë e Pashkëve pa thënë gjithashtu historinë e kryqit. Kryqëzimi është një linçim i shekullit të parë. Nuk mund të jetë i rëndësishme më për botën tonë sot.

Por pa një ringjallje fizike, a nuk ka rrezik që ne të mbetemi vetëm me kryqëzimin?

Kryqëzimi nuk është diçka që Perëndia e orkestron nga lart. Ideja e përhapur e një zoti-Atë, abuziv që e shpie fëmijën e tij në kryq, tregon që Perëndia mund t’i falë njerëzit. Për mua, kryqi është një miratim i urrejtjes sonë njerëzore. Por ajo që ndodh në Pashkë është triumfi i dashurisë në mes të vuajtjes. A nuk është kjo arsye për shpresën?

Ju aludoni për abuzimin e fëmijëve. Pra, si mund ta pranojmë një Perëndi të Gjithëfuqishëm dhe të Gjithëdijshëm bashkë me të keqen dhe vuajtjet?

Në zemër të besimit është misteri. Perëndia është përtej njohjes sonë, jo një qenie ose një esencë ose një objekt. Pra unë nuk adhuroj një të gjithëfuqishëm, të gjithë kontrollin e tij të plotfuqishëm. Ky është një trillim i teorisë juridike romake dhe mitologjisë greke. Ky nuk është Perëndia i Pashkëve. Perëndia i Pashkëve është i prekshëm dhe është i lidhur me botën në mënyra të thella që nuk përfshijnë manipulimin e botës, por vazhdimisht na ftojnë në dashuri, drejtësi, mëshirë.

Një krishterim pa ringjallje fizike, a nuk është më pak të fuqishme dhe i hijshëm? Kur mesazhi ka të bëjë me dashurinë, kjo është më pak fe, më shumë filozofi.

Për mua, mesazhi i Pashkëve është se dashuria është më e fortë se jeta apo vdekja. Kjo është një pretendim shumë më i fuqishëm sesa që ata e vunë Jezusin në varr dhe tre ditë më vonë ai nuk ishte më aty. Për të krishterët për të cilët ringjallja fizike bëhet një lloj obsesioni, besimi i tyre më duket mjaft i zymtë. Po sikur nesër dikush e gjeti trupin e Jezusit ende në varr? A do të thotë kjo se krishterimi ishte një gënjeshtër? Jo, besimi është më i fortë se kaq.

Po në lidhje me mrekulli të tjera të Dhiatës së Re? Për shembull, lindja e virgjëreshës?

Unë e konsideroj lindjen e virgjër një kërkesë të çuditshme. Nuk ka të bëjë fare me mesazhin e Jezusit. Lindja e virgjër bëhet e rëndësishme vetëm nëse keni një teologji në të cilën seksualiteti konsiderohet mëkat. Ai gjithashtu promovon këtë nocion se trupi i pastër dhe i paprekur është trupi më i mirë dhe kjo ide ka çuar për shekuj të tërë në shtypjen ndaj grave.

Lutja është e efektshme në kuptimin se na bën të ndihemi më mirë, por a beson se është e efektshme në shërimin e kancerit?

Unë nuk besoj në një Perëndi, i cili, për shkak të lutjes, do të vendoste për të kuruar kancerin e nënës suaj, por nuk do të shërojë nënën e fqinjit tuaj që nuk lutet. Ne nuk mund ta manipulojmë Perëndinë.

Çfarë ndodh kur vdesim?

Nuk e di! Mund të ketë diçka, nuk mund të ketë asgjë. Besimi im nuk është i lidhur me ndonjë premtim hyjnor për jetën e përtejme. Njerëzit që sillen mirë në këtë jetë vetëm për të arritur një jetë të përtejme, ky është një besim i nxitur nga një motiv egoist: "Unë do të jem i mirë kështu që Perëndia do të më shpërblejë me një shkop karamele të quajtur qielli?" Për mua, të jetuarit e një jete me dashuri është i nxitur nga fakti i thjeshtë se dashuria është e vërtetë. Dhe unë jam absolutisht i sigurt se kur vdesim, nuk ka një grup njerëzish të caktuar për të djegur në ferr. Kjo nuk ekziston. Por ferr ka një realitet simbolik: Kur e refuzojmë dashurinë, krijojmë ferr, dhe ferri është ajo që ne shohim rreth nesh në shumë forma, në këtë botë të sotit.

Unë ia kam bërë këtë pyetje edhe njërit prej të intervistuarit tjerë të kësaj serie feje: dikush si unë që ka hequr dorë nga për mësimet e Jezuit, nuk beson në lindjen e virgjër apo në ringjalljen fizike, çfarë është? A jam unë i krishterë?

Epo, ju tingëlloni çuditshëm, sikurse unë, edhe unë jam një ministër i krishterë.

Shpesh ndihem sikur jemi në mes të një reformimi tjetër në një cikël 500-vjeçar. John Calvin dhe Martin Luther nuk kishin idenë se ata ishin në mes të një reformimi, por ata e dinin se strukturat e kishës po thyheshin, format e reja të komunikimit po zhvilloheshin, po bëheshin zbulime të reja shkencore, lloje të reja të autoriteteve, shteteve dhe sistemeve ekonomike po lindin - të gjitha këto si ky momentk kohor. Kjo krijon një krizë shpirtërore por edhe një fleksibilitet shpirtëror.

Krishterimi është në një pikë kthese, por unë mendoj se kjo pyetje dhe kjo arritje është edhe më e madhe se krishterimi. Ajo arrin në shumë tradita fetare. Kjo mundje me ndryshimin e klimës, dhe mundje me nivelet e dhunës në botën tonë, duke u munduar me autoritarizmin dhe karakterin e padrejtë të shtypjes gjinore - është duke i detyruar komunitetet brenda të gjitha feve për të thënë, "Diçka është e tmerrshme këtu". Është një krizë shpirtërore. Shumë njerëz jo të ndershëm e ndiejnë këtë. Ne kemi nevojë për një mënyrë të re që të mendojmë për atë që do të thotë të jesh një qenie njerëzore dhe çfarë është qëllimi i jetës sonë. Për mua, ky moment ndihet apokaliptik, sikur diçka e re po përpiqet të lindë.

Ashtu si 2.000 vjet më parë?

Po. Diçka po luftonte të lindte në atë Pashkën e parë. Ajo shpërtheu në mënyra që ndryshuan botën përgjithmonë. Sot mendoj se toka shpirtërore rreth nesh lëkundet përsëri. Dogmat e fesë siç e dimë kanë falimentuar dhe po shemben. Çfarë do të dalë? Kjo i takon fëmijëve tanë dhe fëmijëve të fëmijëve tanë – për ta parashikuar dhe për ta ndërtuar.